شاپرک بالت شکسته                                   پر پرواز تو بسته

می بینم غم توی چشمات                           چه غریبونه نشسته

شاپرک خوابه قناری                                    چه جوری دووم میاری

گلا پژمرده و زردن                                        تو عجب طاقتی داری

شاپرک دردت به جونم                                 تو رو از خودم می دونم

بذار یک شعری که گفتم                              واسه دلت بخونم

شاپرک دل توی سینه                                 ساعتا تنها میشینه

وقتی شب می رسه از راه                          خواب پرواز و می بینه

واسه زخمام، یه دوا نیس                           دلم از دلت جدا نیس

توی این غربت جون گیر                              یه نگاه آشنا نیس

هرجا که میری خزونه                                 غروبه دل نگرونه

آفتابش جونی نداره                                   اما شب اینجا میمونه

نمیدونم مثه بارون                                    رو کدوم شونه ببارم

روی شاخه ها تو غربت                             شاپرک من تو رو دارم

برگرفته از کتاب:" گزیده اشعار خانم فریبا وکیلی٬شاپرک"