يعني همه جا غير خدا هيچ نديدند

هردست كه دادند از آن دست گرفتند

هرنكته كه گفتند همان نكته شنيدند

يك طايفه را بهر مكافات سرشتند

يك سلسله را بهر ملاقات گزيدند

يك فرقه به عشرت در كاشانه گشادند

يك زمره به حسرت سرانگشت گزيدند

جمعي به در پير خرابات خرابند

قومي به بر شيخ مناجات مريدند

يك جمع نكوشيده رسيدند به مقصد

يك قوم دويدند و به مقصد نرسيدند

فرياد كه در رهگذر آدم خاكي

بس دانه فشاندند و بسي دام تنيدند

همت طلب از باطن پيران سحرخيز

زيرا كه يكي را ز دو عالم طلبيدند

زنهار مزن دست به دامان گروهي

كز حق ببريدند و به باطل گرويدند

چون خلق در آيينه به بازار حقيقت

ترسم نفروشند متاعي كه خريدند

كوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است

كاين جامه به اندازه هركس نبريدند

مرغان نظرباز سبك سير فروغي

از دامگه خاك بر افلاك پريدند.              (فروغي بسطامي)

یک نفر در آب دارد می سپارد جان.

یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید.

آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن

آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید

که گرفتستید دست ناتوانی را

تا توانایی بهتر را پدید آرید،

آن زمان که تنگ می بندید

بر کمرهاتان کمربند،

در چه هنگامی بگویم من؟

یک نفر در آب می کند بیهوده جان قربان!

آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!   

نان به سفره،جامه تان بر تن،

یک نفر در آب می خواند شما را.

موج سنگین را به دست خسته می کوبد

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه هاتان را ز راه دور دیده

آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون

می کند زین آبها بیرون

گاه سر،گه پا.

آی آدمها!

او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید

می زند فریاد و امید کمک دارد

آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!

موج می کوبد به روی ساحل خاموش

پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده،بس مدهوش

می رود نعره زنان، وین بانگ باز از دور می آید:

-"آی آدمها"....

و صدای باد هر دم دلگزاتر

در صدای باد بانگ او رهاتر

از میان آبهای دور و نزدیک

باز در گوش این نداها

"آی آدمها"......